Poradnik

• W naszej parafii udzielamy chrztu podczas mszy św. o godz. 12.00 w II i ostatnią niedzielę miesiąca oraz w I dzień Uroczystości Bożego Narodzenia i Zmartwychwstania Pańskiego.

• Termin należy uzgodnić przynajmniej 2 tygodnie wcześniej. Do kancelarii należy zgłosić się z aktem urodzenia dziecka.

• W niedzielę poprzedzającą chrzest bezpośrednio po mszy św. o godz. 17.00 w kościele jest obowiązkowa konferencja dla rodziców i chrzestnych.

• Przypominamy także, że rodzicami chrzestnymi mogą być osoby wierzące i praktykujące oraz te, które przyjęły sakrament bierzmowania.

Chrzestni spoza naszej parafii muszą dostarczyć dokument od swojego duszpasterza, że mogą zostać dopuszczeni do godności rodzica chrzestnego.

Potrzebne dokumenty

Odpis skrócony aktu urodzenia dziecka oraz dowody osobiste rodziców lub prawnych opiekunów
(oba dokumenty jedynie do wglądu).

Zaświadczenie o przynależności rodziców do Kościoła Katolickiego
Gdy rodzice pragną ochrzcić dziecko w swojej parafii, duszpasterz na ogół nie wymaga od nich specjalnych dokumentów. W innych przypadkach rodzice powinni udokumentować swoją przynależność do Kościoła poprzez dostarczenie metryk chrztu i świadectw bierzmowania. Może je zastąpić zaświadczenie od ich proboszcza. Na chrzest dziecka poza parafią rodzice muszą też uzyskać pisemną zgodę swojego proboszcza.

Zaświadczenia dla rodziców chrzestnych
Często godność rodziców chrzestnych piastują dalsi krewni, niejednokrotnie zapraszani z innych regionów kraju lub spoza Polski. W takich wypadkach muszą oni okazać się zaświadczeniem od swojego proboszcza lub innego duszpasterza (np. rektora Polskiej Misji Katolickiej), potwierdzającym ich wiarę, dobre obyczaje i uczestnictwo w praktykach religijnych.

Dokumenty potwierdzające przystąpienie do sakramentu pokuty
Przy zgłoszeniu dziecka do chrztu kapłan informuje, że rodzice i chrzestni powinni przed ceremonią przystąpić do sakramentu pokuty.

Częste pytania

Kto może zostać rodzicem chrzestnym?

Według Kodeksu Prawa Kanonicznego do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczona osoba, która spełnia następujące warunki: jest wyznaczona przez rodziców lub prawnych opiekunów dziecka, a gdy ich nie ma (lub np. nie są znani), przez proboszcza lub innego kapłana udzielającego chrztu, albo w przypadku chrztu dorosłych przez osobę przyjmującą chrzest, ukończyła 16 lat, jest katolikiem/katoliczką, po I Komunii Świętej i bierzmowaniu, prowadzi życie zgodne z wiarą, odpowiadające godności rodzica chrzestnego, jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, nie jest ojcem lub matką osoby przyjmującej chrzest.

Kto może być świadkiem chrztu?

Z dyspozycji kan. 874 § 2 KPK, który instytucję świadka odnosi wyłącznie do ochrzczonego niekatolika, jednoznacznie wynika, że katolik, który nie spełnia wymogów do pełnienia funkcji chrzestnego, nie może pełnić funkcji „świadka chrztu” (funkcja „świadka chrztu”, należy to ponownie podkreślić, jest zarezerwowana wyłącznie dla osób ochrzczonych, które nie należą do Kościoła katolickiego) (por. Obrzędy chrztu dzieci. Wprowadzenie „Wtajemniczenie chrześcijańskie”, nr 10.6). W czasie celebracji „świadek chrztu” uczestniczy w ceremonii chrztu zajmując miejsce przy rodzicach i rodzicu chrzestnym. Nie musi jednak odpowiadać na zadawane przez celebransa pytania podczas liturgii chrztu.

Czy osoby żyjące w związku niesakramentalnym mogą być rodzicami chrzestnymi?

Nie. Kodeks Prawa Kanonicznego wyraźnie stwierdza, że chrzestnymi mogą być osoby, które prowadzą życie zgodnie z wiarą, odpowiadające funkcji, jaką mają pełnić (por. Kodeks Prawa Kanonicznego kan. 874, § 1).

Czy możliwy jest chrzest dziecka ze związku niesakramentalnego?

W naszej diecezji kwestię tę reguluje wydany w 2009 r. „Dekret Biskupa Płockiego w sprawie udzielania chrztu dzieciom, których rodzice – nie mając przeszkód małżeńskich – trwają w związku niekanonicznym”

Co z rodzicami, którzy pragnęliby zawrzeć związek małżeński, a nie mogą z uwagi na przeszkody kanoniczne? Czy mogą ochrzcić swe dziecko?

W takich wypadkach decyzję podejmuje proboszcz na podstawie własnej oceny sytuacji. Jeśli dotychczasowa postawa rodziców gwarantuje wychowanie dziecka w wierze katolickiej, duszpasterz udziela chrztu.

Czy ważny jest tzw. „chrzest z wody”, a więc dokonany np. przez pielęgniarkę lub położną w sytuacji zagrożenia życia dziecka?

Oczywiście, pod warunkiem, że została zachowana materia i forma sakramentu, tzn. dziecko zostało ochrzczone wodą, a przy tym osoba chrzcząca wypowiedziała słowa: „N.(imię), ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Taki chrzest należy zgłosić proboszczowi parafii, na terenie której został dokonany, by można było zapisać go w księgach metrykalnych. Wskazane jest również uroczyste dopełnienie ceremonii sakramentu w kościele.

Jak wygląda procedura chrztu osoby dorosłej?

Osoba dorosła sama zgłasza się do proboszcza informując o pragnieniu przyjęcia chrztu. Winna przejść odpowiednie przygotowanie, zwane katechumenatem, w trakcie którego powinna poznać prawdy wiary i tajemnice życia chrześcijańskiego. Po odbyciu przygotowania może przyjąć sakrament chrztu. Na chrzest osoby dorosłej potrzebna jest zgoda ordynariusza miejsca.

• obowiązkiem każdego katolika jest czynny udział w Eucharystii niedzielnej i świątecznej – nie może być inaczej z kandydatami do bierzmowania.
• Zachęcamy do: comiesięcznej spowiedzi, udziału w nabożeństwach różańcowych, udziału w Triduum Paschalnym.
• Obowiązkowe są spotkania formacyjno-modlitewne w I piątki miesiąca o godz. 19.00.

Potrzebne dokumenty

Metryka chrztu
Sakrament bierzmowania może przyjąć tylko osoba ochrzczona. Fakt chrztu zapisany jest w księgach metrykalnych parafii, w której został on dokonany. Dlatego też osoba, która chce przyjąć bierzmowanie, powinna pobrać z parafii, w której została ochrzczona, świadectwo chrztu (metrykę) i dostarczyć ją do proboszcza parafii, w której odbędzie się bierzmowanie. Jeśli bierzmowanie będzie udzielane w parafii chrztu, pobieranie metryki nie jest konieczne.

Prośba o udzielenie sakramentu
Zgodnie z obowiązującą w diecezji płockiej instrukcją ks. bp. Romana Marcinkowskiego, dotyczącą przygotowania do bierzmowania, kandydaci powinni osobiście napisać prośbę o udzielenie tego sakramentu. Należy w niej napisać o motywach przystąpienia do bierzmowania oraz uzasadnienie wyboru patrona.

Zaświadczenie o przygotowaniu
Do bierzmowania może przystąpić jedynie osoba odpowiednio do tego przygotowana. O formie przygotowania oraz sposobie jego sprawdzenia decyduje proboszcz. Chcąc przyjąć bierzmowanie poza własną parafią, należy okazać zaświadczenie od swojego proboszcza, potwierdzający fakt właściwego przygotowania.

Dokument informacyjny
Przed przystąpieniem do sakramentu kandydaci otrzymują specjalny dokument (potocznie nazywany „kartką do bierzmowania”), na którym znajdują się m.in. dane personalne, data i numer aktu chrztu oraz informacje dotyczące bierzmowania. Dla szafarza sakramentu jest to znak, że dana osoba przeszła przygotowanie i może przyjąć sakrament. Dokument ten należy zwrócić duszpasterzowi tuż przed przyjęciem sakramentu.

Częste pytania

W jakim wieku można przyjąć bierzmowanie?

Zazwyczaj bierzmowanie przyjmuje się w III klasie gimnazjum, pod koniec roku szkolnego. W przypadku, gdyby ktoś nie przystąpił do bierzmowania w tym okresie, może to uczynić w następnych latach.

Do czego potrzebne jest bierzmowanie?

Bierzmowanie umacnia wiarę, daje łaski potrzebne do jej mężnego wyznawania, a także do życia według zasad Ewangelii. Nie jest konieczne do zbawienia, jednak umyślne nieprzyjęcie tego sakramentu naraża duszę chrześcijanina na utratę licznych Bożych darów, a pośrednio również na grzechy. Bierzmowanie muszą posiadać osoby, które chcą zawrzeć małżeństwo sakramentalne oraz rodzice chrzestni.

Kto może być świadkiem bierzmowania?

Świadek bierzmowania, to osoba, która zaświadcza przed biskupem, że kandydat jest osobą wierzącą i szczerze pragnie przyjąć umocnienie Duchem Świętym. Świadkiem powinna być osoba głębokiej wiary, odbywająca praktyki religijne, która sama przyjęła już sakramenty inicjacji chrześcijańskiej (chrzest, bierzmowanie, Komunię Świętą). Zaleca się, by świadkami byli chrzestni, ewentualnie dorosłe rodzeństwo, a więc osoby, które uczestniczyły w przekazywaniu wiary i wychowaniu religijnym kandydatów. Stanowczo odradza się, by świadkami zostawali rówieśnicy, którzy sami niewiele wcześniej przystąpili do bierzmowania.

Gdyby ktoś w ciągu swego życia nie przystąpił do bierzmowania i znalazł się w niebezpieczeństwie śmierci, czy wtedy jego bliscy powinni wzywać biskupa?

Nie. W takiej sytuacji bierzmowania może udzielić proboszcz, a nawet każdy prezbiter.

Niekiedy bierzmowania nie udzielają biskupi, lecz księża. Z czego to wynika?

Zgodnie z prawem kanonicznym, w sytuacjach koniecznych biskup diecezjalny może delegować prezbiterów (kapłanów), aby w jego imieniu udzielali tego sakramentu. W naszej diecezji takie upoważnienie mają protonotriusze apostolscy (infułaci).

• intencje mszalne można umawiać w kancelarii w godzinach urzędowania i w zakrystii bezpośrednio po Mszach świętych.
• Przypominamy, że w świątyni obowiązuje strój godny a nie swobodny a telefony komórkowe muszą być wyłączone.
• Kamerzystom i fotografom przypominamy, że powinni uzgodnić z księdzem zamiar fotografowania lub filmowania podczas liturgii.
• I jeszcze jedno – nie wypada z Bogiem rozmawiać żując gumę…

• sprawowany jest podczas mszy św. i nabożeństw.
• Przypominamy o 5 warunkach dobrej spowiedzi: rachunek sumienia, żal za grzechy, postanowienie poprawy życia, spowiedź szczera i zadośćuczynienie.
• Chętnych odsyłamy do strony www poświęconej sakramentowi pokuty i pojednania: www.spowiedz.pl

• Można ten sakrament przyjmować wiele razy… Sprawowany jest podczas rekolekcji wielkopostnych oraz w Światowym Dniu Chorego – 11 lutego.
• W nagłej sytuacji na wezwanie. Rada dla bliskich osób chorych i starszych – nie odkładajcie wezwania kapłana do osoby w niebezpieczeństwie śmierci – możecie nie zdążyć… a na szali jest życie wieczne…

• obecnie nie ma z parafii naszej żadnego kleryka…
• Tych, którzy myślą o kapłaństwie bądź życiu zakonnym zachęcamy do osobistej rozmowy… Polecamy także stronę internetową Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku – www.seminarium.plock.opoka.org.pl

Termin zawarcia sakramentu małżeństwa prosimy uzgodnić w kancelarii jak najwcześniej – jednakże w naszej parafii termin ślubu można ustalić maksymalnie nie później niż na następny rok!
Formalności związane z zawarciem sakramentu małżeństwa należy załatwić nie wcześniej niż 3 miesiące i NIE PÓŹNIEJ NIŻ MIESIĄC PRZED ŚLUBEM.
Jakie dokumenty należy dostarczyć?
– świadectwo chrztu świętego (termin ważności dokumentu wynosi 6 miesięcy),
– dowód osobisty,
– zaświadczenie z USC (ważne 6 miesięcy),
– dane świadków – zaleca się, aby były to osoby, które mogą przystąpić do komunii świętej,
– zaświadczenie potwierdzające ukończenie kursu przedmałżeńskiego organizowanego w ostatniej klasie szkoły ponadpodstawowej – jeśli ktoś nie ukończył tego kursu może to uczynić w naszej parafii (RAZ W ROKU NA JESIENI),
– zaświadczenie o ukończeniu tzw. spotkań dla narzeczonych – zgodnie z „Instrukcją o przygotowaniu do małżeństwa i życia rodzinnego w Diecezji Płockiej” z dnia 2 lutego 2010 roku. Treść tego dokumentu znajduje się także na stronie internetowej naszej parafii.

Potrzebne dokumenty

Metryka chrztu
Podobnie, jak w przypadku innych sakramentów, wymagane jest świadectwo chrztu. Powinna znaleźć się na nim adnotacja, że dana osoba jest stanu wolnego. Metryka taka ważna jest 6 miesięcy.

Świadectwo bierzmowania
W przypadku gdy chrzest i bierzmowanie miały miejsce w tej samej parafii, adnotacja o bierzmowaniu znajduje się w metryce chrztu. W  innych sytuacjach trzeba pobrać świadectwo bierzmowania z parafii, w której sakrament ten był udzielony.

Dowody osobiste
Dokumenty konieczne do potwierdzenia tożsamości narzeczonych.

Świadectwo szkolnej katechizacji przedmałżeńskiej
Świadectwo (dyplom) wystawione po zakończeniu szkolnej katechizacji przedmałżeńskiej na poziomie szkoły ponadgimnazjalnej lub świadectwo (dyplom) ukończenia kursu przedmałżeńskiego organizowanego w parafii. Ww. świadectwa wystawia podmiot, który był ich bezpośrednim organizatorem.

Zaświadczenia konkordatowe z Urzędu Stanu Cywilnego
Są to dokumenty, które zawierają dane osobowe narzeczonych oraz potwierdzają brak przeszkód małżeńskich, opisanych w polskim prawie. Zaświadczenie stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa wydawane przez kierownika Urzędu Stanu Cywilnego narzeczeni mogą uzyskać w dowolnym urzędzie w Polsce, niezależnie od zameldowania. Do wystawienia zaświadczeń potrzebne są dowody osobiste oraz opłata skarbowa, którą na ogół wnosi się w kasie danego Urzędu (nie ma konieczności przedkładania odpisu aktu urodzenia). Powyższe zaświadczenie z dniem 1 marca 2015 r. ważne jest sześć miesięcy, a nie tak jak dotychczas trzy miesiące.

Indeks spotkań dla narzeczonych
W trakcie pierwszego spotkania w kancelarii parafialnej narzeczeni otrzymują  specjalne indeksy zawierające skrócony katechizm, modlitwy, świadectwa spowiedzi przedmałżeńskich i  ukończenia „Spotkań dla narzeczonych”.  W trakcie rozmowy duszpasterskiej przed ślubem narzeczeni zwracają do parafii zaświadczenie o odbytej spowiedzi i zakończeniu udziału w „Spotkaniach”.

Częste pytania

W jakim wieku można wziąć ślub kościelny?

Zgodnie z prawem kanonicznym oraz prawem państwowym wymagany wiek do zawarcia małżeństwa wynosi 18 lat.

Kto może zostać świadkiem ślubu?

Świadkiem może zostać osoba pełnoletnia, zdolna do czynności prawnych.

Czy świadkowie muszą być osobami wierzącymi i praktykującymi oraz czy powinni przed ślubem przystąpić do sakramentu pokuty?

Nie ma takich wymogów wobec świadków. Ponieważ jednak ślub jest ceremonią religijną, byłoby wskazane, aby świadkowie byli ludźmi wierzącymi i przystąpili w czasie uroczystości ślubnej do Komunii Świętą Nie jest to jednak warunek konieczny.

Czy osoba, która wcześniej zawarła jedynie ślub cywilny, a potem rozwiodła się, może zawrzeć małżeństwo sakramentalne?

Tak, jednak tylko za zgodą ordynariusza miejsca (biskupa diecezjalnego, wikariusza generalnego bądź wikariusza biskupiego). Pisemną prośbę o takie zezwolenie kieruje odpowiednio wcześniej proboszcz wraz z narzeczonymi.

Czy ceremonia ślubna może odbywać się poza kościołem?

Właściwym miejscem sprawowania sakramentu jest świątynia. W wyjątkowych wypadkach, chcąc w ten sposób zorganizować ceremonię ślubną, trzeba uzyskać w Kurii Diecezjalnej dyspensę od formy kanonicznej zawarcia małżeństwa.

Czy śluby mogą być zawierane tylko w sobotę, czy też istnieje możliwość zorganizowania uroczystości w inne dni tygodnia?

Rzeczywiście, śluby najczęściej zawierane są w sobotę, ze względów praktycznych. Następny dzień – niedziela – jest wolny od pracy, dlatego też nie ma problemów z organizacją uroczystości weselnej. Nie ma jednak przepisu, który regulowałby, w jakim dniu tygodnia można zawrzeć małżeństwo. Wyjątek stanowią piątki, jako tzw. dni pokuty – poświęcone pamięci o Męce i Śmierci Chrystusa. Chcąc zorganizować ślub lub wesele w piątek, należy poprosić o dyspensę zwalniającą z pokutnego charakteru tego dnia (czyli o pozwolenie na zabawę i spożywanie pokarmów mięsnych).

Czy Msza święta ślubna, jeśli odbywa się w sobotę wieczorem, może zadośćuczynić obowiązkowi uczestnictwa we Mszy Świętą niedzielnej?

Tak, ale pod dwoma warunkami. Warunek pierwszy, to godzina Eucharystii. Nie może być ona odprawiona wcześniej niż o godzinie 16.00. Warunek drugi, to formularz Mszy Świętą, czyli teksty używane do jej odprawienia. Winien być on wzięty z niedzieli przypadającej następnego dnia.

• Termin pogrzebu prosimy ustalać w kancelarii w godzinach urzędowania, natomiast w sytuacji nagłej prosimy kontaktować się z księdzem dyżurującym.
• Dokumenty: akt zgonu, karta zgonu.
• Wierząc w świętych obcowanie, ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny – zachęcamy do modlitwy w intencji zmarłych oraz częstego przyjmowania komunii świętej w ich intencji.

Potrzebne dokumenty

Karta zgonu
Obowiązek wystawienia niniejszego dokumentu ma lekarz, który w okresie ostatnich 30 dni przed śmiercią udzielał danemu pacjentowi świadczeń lekarskich. W przypadku zgonu w domu będzie to lekarz rodzinny, w razie śmierci w szpitalu – lekarz z danego oddziału szpitalnego, zaś w przypadku innych zgonów – lekarz pogotowia ratunkowego. Wystawioną przez lekarza kartę zgonu trzeba dostarczyć do Urzędu Stanu Cywilnego właściwego dla miejsca, gdzie nastąpiła śmierć. Na podstawie karty kierownik USC sporządza akt zgonu i wydaje rodzinie zmarłej osoby 3 bezpłatne egzemplarze odpisu skróconego aktu zgonu. Kartę zgonu należy dostarczyć do kancelarii parafialnej zgłaszając fakt śmierci bliskiej osoby. Zostaje ona w archiwum parafialnym.

Odpis skrócony aktu zgonu (do wglądu)
Dokument ten sporządzany jest przez kierownika Urzędu Stanu Cywilnego gminy lub miasta, na terenie której/-ego nastąpił zgon. Rodzinie wydawane są 3 egzemplarze odpisu powyższego aktu. Zgłaszając fakt śmierci w kancelarii parafialnej, powinni mieć przy sobie ten dokument (do wglądu), ponieważ zawiera on dane, których nie ma w karcie zgonu, a które niezbędne są do spisania kościelnego aktu zgonu.

Poświadczenie wiary i praktyk religijnych osoby zmarłej
Pogrzebu katolickiego można udzielić tylko wiernemu wyznania katolickiego. W przypadku pogrzebu we własnej parafii duszpasterz najczęściej dysponuje wiedzą na temat wiary i praktyk religijnych zmarłej osoby. Inaczej jest w sytuacji, gdy pogrzeb odbywa się poza parafią zamieszkania zmarłego. Wówczas niezbędne jest zaświadczenie od własnego proboszcza, informujące parafię, w której ma odbyć się pogrzeb, o postawie religijno-moralnej osoby zmarłej.

Zaświadczenie o przyjęciu sakramentów świętych
Jeśli to możliwe, osoba wierząca powinna przed śmiercią przystąpić do sakramentów świętych (sakrament pokuty, namaszczenie chorych, Komunia święta). Fakt ten winien poświadczyć kapłan, który sakramentów udzielił (np. kapelan szpitala lub inny duszpasterz), względnie ksiądz, który z racji pełnionej funkcji (np. proboszcz lub wikariusz parafii, gdzie zmarła osoba zamieszkiwała) ma wiedzę na ten temat.

Częste pytania

Kto może być pochowany po katolicku?

Katolickiego pogrzebu należy udzielić każdemu wiernemu, którego wiara i obyczaje – w ocenie duszpasterza i wspólnoty wiernych nie budzą kontrowersji.

Czy ksiądz może odmówić pogrzebu?

Tak. W sytuacji, gdy osoba zmarła była publicznym odstępcą od Kościoła (apostatą), głosiła naukę niezgodną z nauką Kościoła Katolickiego (heretykiem) lub spowodowała rozłam wspólnoty kościelnej (schizmatykiem), wówczas duszpasterz z mocy prawa kanonicznego ma obowiązek odmówić katolickiego pogrzebu. W innych sytuacjach nastręczających wątpliwości (np. brak praktyk religijnych, czy wątpliwe życie moralne) decyzję w sprawie pogrzebu podejmuje duszpasterz.

Czy z racji pogrzebu można jednorazowo przystąpić do spowiedzi i Komunii świętej, gdy ma się ku temu przeszkodę (np. życie w związku niesakramentalnym)?

Niestety, trwanie w grzechu wyklucza przystępowanie do sakramentów świętych. W takiej sytuacji trzeba w modlitwie polecać osobę zmarłą, prosząc Pana Boga o przebaczenie jej grzechów.

Czy dziecko nieochrzczone (np. poronione) może zostać pochowane po katolicku?

W kilkunastu ostatnich latach problem zbawienia dzieci nieochrzczonych stanął w centrum uwagi episkopatów całego świata. Po licznych konsultacjach Międzynarodowa Komisja Teologiczna wydała w 2007 r. orzeczenie (zaaprobowane następnie przez papieża Benedykta XVI), według którego dzieci nieochrzczone dostępują zbawienia. Papieska aprobata pociągnęła za sobą również nowe rozwiązania duszpasterskie. W naszej diecezji każde zmarłe dziecko, niezależnie od tego, czy zdążono je ochrzcić czy nie, może mieć pełny pogrzeb katolicki. Stało się to możliwe dzięki decyzji Biskupa Płockiego oraz nowelizacji Ustawy o cmentarzach i grzebaniu zmarłych, która obecnie zezwala na pochowanie zmarłego dziecka niezależnie od tego, w jakiej fazie rozwoju nastąpiła śmierć. Do pochówku wystarczy Karta wystawiona przez lekarza, z którą – po odebraniu za pośrednictwem firmy pogrzebowej ciała dziecka ze szpitala – można zgłosić się do parafii i prosić o pełny pogrzeb katolicki. Liturgia pogrzebowa w takiej sytuacji sprawowana jest w białym kolorze, modlitwy zaś zanoszone są głównie w intencji rodziców, którzy przeżywają dramat utraty ukochanego dziecka..

Czy zarządca cmentarza katolickiego może odmówić pochówku na cmentarzu osobie niewierzącej lub innego wyznania?

Zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami, jeśli na terenie miasta lub gminy znajduje się jedynie cmentarz wyznaniowy, jego zarządca ma obowiązek udostępnić miejsce na pochówek także osobom innego wyznania czy religii bądź bezwyznaniowym. Pogrzeb taki nie może być w żaden sposób dyskryminowany (dotyczy to wyboru miejsca na grób, organizacji własnej ceremonii czy budowy nagrobka). Podobne zasady obowiązują również w sytuacji odwrotnej – gdy zmarła osoba wyznania katolickiego jest grzebana na cmentarzu innego wyznania lub komunalnym.